Gezellig Gesprek

Mijn moeder bezoeken. Combineren met alles wat verder nog op het programma staat. Na Marokko was ik er nog niet geweest. Soms is er ineens veel veranderd. Ze zit steeds vaker vast in een rolstoel. Na haar val en gebroken vingers zijn ze wat voorzichtiger geworden. Het gips is eraf. Drie rare dikke vingers. Alsof ze er weer aangeplakt zijn. Gelukkig hoeft ze er niet meer mee te werken en doet het geen pijn. Gelaten naast mijn onderuitgezakte duttende moeder, keek ik eens om mij heen.

Er zwaaide een vriendelijke dame, die na dit contact spontaan naderde. Ze begon meteen: ‘ Zo dat is leuk dat ze bezoek heeft. Ja, ik ken u nog niet. Ik heb u niet eerder hier gezien. Zal me even voorstellen. Mijn naam is Ina Schmidt. Met sch en dt. ‘
Mijn indruk was groot. Netwerk-boeken zou deze introductie met een tien waarderen. Frank van Marwijk gelezen zeker?

Ik stelde mijzelf en Shen voor. Een gezellig gesprek volgde. Over mijn moeder en dat ze zo lief is. Haar vingers gelukkig geen pijn doen en dat ze goed eet en slaapt. Ja, deze dame trok de laatste tijd nog wel eens met haar op. Mijn Tante kende ze ook goed, die is er ook elke dag.

Ze vertelde over haar drie zonen en kleinkinderen. Dat ze haar man verloren had, 82 jaar was en hier graag kwam. Informeerde ook naar mij. Luisterde oplettend en vond het leuk te horen dat mijn kinderen al zo groot zijn. Jammer dat we zo ver wonen. Shen ontkwam ook niet aan onze aandacht. Trouwe metgezel.

Bij het eten kreeg iedereen een bord voor geschoven. Zelfs ik en mevrouw Schmidt! Na een kort gebed startte het eetfestijn. Een gebakken ei en een boterham met hagelslag. Het kostte wat moeite, maar met twee glazen chocomelk verdween het in mijn moeders buikje. Shen zorgde dat de vloer weer schoon werd. En zo was er een uur voorbij.

Mevrouw Schmidt ging na het gebed met ons mee naar de gang. Daar zitten we vaak nog even na het eten. Wandelen wat heen en weer. Zij hield net als ik haar tasje goed bij zich. ‘Ja, je weet het nooit hier bij die mensen.’ grijnsde ze.  Mama was helder en glimlachte naar ons. Ze keek heel tevreden. Mevrouw Schmidt vertroetelde haar een beetje en vertelde dat ze het zo gezellig hadden. ‘Jammer dat ze zo is, want ze is echt erg lief.’

Na een poosje pakte onze nieuwe vriendin haar handtas. Verontschuldigde zich. ‘Mijn moeder komt zo, want we zouden samen nog wat winkelen. Dat vinden we zo gezellig. Ik ga vast eens kijken of ze er al is. Leuk u ontmoet te hebben. Tot ziens hè!’

Zo tippelde mevrouw Schmidt weer bij ons vandaan. De afdeling voor demente bejaarden op. Verwonderd en met pijn in mijn hart keek ik haar na. Gaf mijn moeder een dikke knuffel, griste mijn tas en vluchtte weg.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Levenskunst, Wonen. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *