Het Gouden Ei

Soms wil je zo graag de WAARHEID weten. Dat het je niet met rust laat. Overdag kun je niet concentreren en ’s nachts pieker je erover door. Aldoor vragen in je hoofd. Steeds meer.

In mijn jeugd heb ik de film ‘Spoorloos’ gezien. In mijn optiek. Nog steeds het ’t meest gruwelijke scenario denkbaar. Een perfect voorbeeld: De Waarheid hoef je niet altijd te weten. Begrijpen zul je hem nooit.

Er is hoop! De Waarheid kan in de loop der Tijd veranderen. En ook als je vanuit een ander Standpunt kijkt. Zien dingen er ineens heel anders uit. Klopt alles weer.

Mijn Vader vond het raar dat zijn Kleinkind geloofde dat Oma in de Hemel sliep. Met die uitleg kan zij in haar kindzijn wennen aan de Dood. Waarom zou een kind de Dood moeten begrijpen? Als wij volwassenen dat niet eens kunnen?
Mensen die om onduidelijke redenen niet meer deel uit maken van je leven. Terwijl je ze ozo graag bij je wilt houden. Het frustreert als je het niet begrijpen kan. Kan een schuldgevoel geven. Onnoemelijk veel verdriet.

Na verloop van tijd moet het een plaatsje krijgen. De akelige Waarheid. Dat het is zoals het is. Niet alles precies willen weten. Waarom? Het is nu gewoon even niet anders. De Tijd en het Perspectief veranderen. De Wereld draait elke dag weer rond. Dat gaat helemaal vanzelf. Want als je blijft graven…
De Waarheid kan nog vreselijker zijn dan je verwacht. Soms is het beter te geloven in je eigen Waarheid. Hij ligt Altijd weer ergens in het midden.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.