Mijn Tante Dita: ‘Ik ben niet meer waar ik was, maar ben waar ik ben….’

Droomland ….. (Volgens mij is ze in Droomland nu!)

‘Heerlijk land van mijn dromen
Ergens hier ver vandaan
Waar ik zo graag wil komen
Daar waar geen leed kan bestaan

Droomland, Droomland
Oh, ik verlang zo naar Droomland
Daar is steeds vree, dus ga met mij mee
Samen naar ’t heerlijke Droomland

Zwerver, gij vindt daar vrede
Zieke, gij kent geen pijn
Daar wordt geen strijd gestreden
Daar waar mijn broeders nog zijn

Droomland, Droomland
Oh, ik verlang zo naar Droomland
Daar is steeds vree, dus ga met mij mee
Samen naar ’t heerlijke Droomland’

Afscheid nemen van iemand die mij zo lief is. Alweer.
Toch. Dit verdriet accepteren is voor mij eenvoudiger dan andere manieren van afscheid nemen, loslaten en verder gaan. De Liefde blijft.
Hoe hard en definitief het ook is… De dood is onlosmakelijk verbonden met het leven.
Ze heeft lief gehad, geleefd, gezorgd en genoten.

Dag mijn lieve tante Dita. Geniet fijn in Droomland!

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Levenskunst. Bookmark de permalink.