NPO Duif gevonden 2015-1065726

Deze week speel ik ’n heuse duivenmelkster. Voor iemand die niets met vogels heeft, toch een ommezwaai. Gek op dieren en al wat leeft. Dus zo raar is het niet, dat het mij pleziert duifjes te verzorgen.

Het is herfst. Bomen verliezen nog niet zoveel blad, als deze duivenfamilie veren strooit. Oppassen voor ik naar mijn werk ga. Veertjes blijven plakken in mijn haren. Snapt niet iedereen. Postduiven…
Mijn vader zei toen hij het hoorde. Duivensport is voor de burgerij, zoals paardenrennen voor de jetset. Er gaat heel veel geld in om, slechts enkelen worden er rijk van. Juist die. Wiens schaapjes allang op het droge zijn. De vergelijking is volkomen terecht. Ook hier is poepscheppen ’t meeste werk. En trainen. Elke dag vliegen. De hele club erop uit. Hok open en ze gaan. Fladderend hun vrijheid tegemoet. De truc is dat ze weten waar ze thuishoren en het hok weer ingaan. Voer als beloning. Een vriendelijke stem of aanraking. Jong geleerd. Oud gedaan. Postduivensport!

Hun baas is heel secuur. Schoon, mooi hok en kwaliteitsvoer. Dan kunnen ze op de wekelijkse wedvluchten goed presteren. Klokken ze de beste tijd. Als ze ziek zijn, krijgen ze een medicijn. Als ze langere tijd niets presteren, verdwijnen ze. Naar de duivenhemel.
Als de vlucht tegenzit. Kan eentje zoekraken. Verdwaald. ‘Aanvliegers’ en ‘Vreemden’ zijn het. Risico’s. Kunnen ziekten meebrengen. Bovendien win je er geen prijzen mee. In de sport dus waardeloos. Mijn duivenmelker pikt Vreemden er zo uit. Terwijl ze nog wat rondvliegen tussen de anderen. Zijn het voor mij gewone duiven? Voor hem Vreemden. Altijd goed gezien.

De ring om de poot, heeft een nummer. Via de NPO site leidt die naar de eigenaar. Samen hebben we al heel wat gebeld om opsporing te realiseren. Mooie duifjes, magere duifjes, naburige duifjes, buitenlandse duifjes en lelijke duifjes. Soms komt de eigenaar het meteen zelf ophalen. Soms kunnen we het loslaten. Na een rustdag en een goed maal. In de hoop dat ze de weg naar hun eigen hok vinden. Soms brengen we het een eindje weg. Er is zelfs eens een duivenkoerier geweest om de Aanvlieger weer thuis te brengen.

Gisterenochtend. ’n Vreemde in het hok. Zag het gewoon. Krijg er ook oog voor! Andere ringen aan de poten. Beetje afwachtend. In mijn hand en bekeken. Luizencheck, veren, ogen en ring. Zoals we zo vaak samen doen. Uit Venray. Meteen gebeld. De eigenaar twijfelde. Kende duif niet eens. ‘Al bijna een jaar weg. Geen belang meer bij. ’n Nutteloze zwerver! Kijk maar.’ …. Het duifje in mijn hand. Rustig…. Tja, Vreemden moeten we niet… Dus…Met ‘Venray’-duifje op de fiets naar het Palthebos. Zijn vrijheid ingezwaaid. Daaaag!

Die avond. Hevig zijn best doen om niet op te vallen. Erbij te horen. ‘Venray’ zat er weer tussen. Beetje wijdbeens. Dapper naar mij te kijken. Alsof hij zei: ‘Jahoor, ben weer thuis!’ Ik besloot:’Vrijdag ga ik naar Amsterdam. Dan neem ik hem mee. Anders is de Duivenhemel zijn voorland. Hij hoort hier immers niet’

Vanmorgen en vanavond. Als een echte duivenmelkster poepgeschept. Alles verzorgd. Mandje vast klaargezet. Toch… Het knaagde. Kon er niet aan wennen. Dat die kleine Aanvlieger weer moet gaan zwerven. Waarschijnlijk omdat ik zelf weet hoe het voelt om nergens meer een thuis te hebben. Hoe fijn het is Welkom te zijn. Ik vroeg mijn melker: Hoe zal ‘Venray’ de meeste thuis-kans maken? Kreeg terug: ‘Laat maar thuis dan..’ …YES!
Dus: als ‘Venray’ gezond blijkt en zich netjes gedraagt. Heeft hij voorlopig hier zijn Thuis. Het seizoen is toch voorbij. Veel centjes ermee verdienen? Whaha. Rijk worden? Dat zijn we immers al! Tellen liever onze Zegeningen. Proost! Op een dapper duifje uit Venray!

Dit bericht is geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink.