Shanai Shendor Noir van de Boksenberg

Mijn Allerliefste trouwste vriend. Altijd vrolijk. Altijd trouw. Simpel en vanzelfsprekend aan mijn zijde. Bijna 15 jaar deelden wij Lief en Leed.
De kilometers die wij hebben gewandeld, gejogd en gefietst. Ze leken oneindig.
Samen in de auto, boot, lift, bus, trein of winkel. Nooit ’n twijfelmoment. Hij ging mee.

We waren een Team. Ik was de vrouw met die zwarte hond. Nu niet meer.

Natuurlijk weet je het. Ik zag het aankomen. Jaren geleden al. Wilde Shen niet meer mee joggen. Ik huilde. Snapte dat hij het niet meer kon. Kleine Stapjes terug. De laatste tijd bleef hij vaker liever Thuis. Vrouwtje komt toch zo weer terug. Hoopte dat ik hem ooit zou vinden. Thuis. Heerlijk. Languit. Slapend, maar dan voor Altijd.

Zijn achterlijf wilde niet meer. Duidelijk was de boodschap. In zijn ogen ook. Op een Avond. Ineens…’Ik hoef niet meer!’ Ik huilde. Raakte ’n beetje in paniek. Shen likte me. Probeerde mij te troosten. Zoals hij altijd deed. Kwispelde. We draaiden onze rollen voor altijd om. Ik werd zijn Steun en Helper. Slechts Eén keer is Shen naar buiten gedragen voor zijn behoefte.

Twee dagen later. Na een Prachtige Lange Gezellige Zonnige Dag. Rustig en Vol Vertrouwen. Ingeslapen in mijn armen. Gewoon Thuis. Trots en Dankbaarheid. Voor Shen, mijn Grote Langharige Lieve Trouwe Vriend.

Dit bericht is geplaatst in Algemeen, Levenskunst. Bookmark de permalink.